دوره 1، شماره 1 و 2 - ( 1-1393 )                   جلد 1 شماره 1 و 2 صفحات 111-120 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML Print


چکیده:   (1886 مشاهده)
فیلسوفان در سال‌های اخیر توجه فراوانی به فیلم داشته‌اند و گویی در دو سه دهه پایانی قرن بیستم کوشیده‌اند غفلت و بی‌توجهی هفت‌دهه گذشته خود درباره فیلم را جبران کنند. نخستین کوشش‌ها، در این راه، آشکارا ریشه در نگره‌های ادبی و رویکردهای زبان‌بنیاد داشت. روشن است که اندیشمندان، هر یک در چارچوب فکری خود به این موضوع می‌پرداختند که برخی از آن رویکردها اثری نیرومندتر و پایدارتر بر حوزه مطالعه و پژوهش فیلم داشت؛ همچون نگره‌های نشانه‌شناختی و واکاوی‌های روانکاوانه. ورود فیلسوفان تحلیلی به حوزه فلسفه فیلم، پس از فیلسوفان قاره‌ای، مرزهایی نو در برابر این رویکردها گشود. کتاب تصویر و ذهن: فیلم، فلسفه و علوم شناختی، نوشته گریگوری کوری، یکی از این کوشش‌ها بود که رویکردهای نشانه‌شناختی به مطالعه فیلم را نادرست خواند و ساختارهای شناختی را به‌جای ساختارهای فرمی پیش نهاد.
متن کامل [PDF 413 kb]   (318 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: عمومى
دریافت: ۱۳۹۴/۲/۸ | پذیرش: ۱۳۹۴/۲/۸ | انتشار: ۱۳۹۴/۲/۸